அசிங்கம்

பெண்களையே மீண்டும் மீண்டும் பேசுகின்றார்
  பேசுவதில் நாணமின்றிப் பேசுகின்றார்
  கண்கள் அவர் என்பதையே மறந்து இங்கே
  கண்ணியமே இல்லாராய்ப் பேசுகின்றார்
  என்ன செய்ய இவர்களையே என்ன செய்ய
  இவர் தாயர் பெண்ணென்றல் மறந்தே நின்றார்
  கன்னலென்னும் பெண்ணினத்தை இழித்துப் பேசும்
  கயவர்களைச் சமுதாயம் தூத்தூ என்னும்

 காதலிக்கப் பெண் வேண்டும் அவர்க்ளோடு
  கலந்து பல இன்பங்கள் பெறவும் வேண்டும்
 பா பலவாய்ப் படைப்பதற்கு அவர்கள் வேண்டும்
  பனிக் குளிராய் அனற் சூடாய்ச்சுகங்கள் வேண்டும்
 கூடுகையில் உளறுகின்ற மொழிகள் எல்லாம்
  கொண்டவளை ஏமாற்றிச் சரித்தல் வேண்டும்
 ஆடுகின்றார் ஆடவரில் சில பேர் இங்கே
  அவர் இருத்தல் ஆடவர்க்கே அசிங்கம் இங்கே

குறட் கருத்து பொருட் பால்

 ஊரோடு உலகெல்லாம் அஞ்சுகின்ற
  உயிர்க்கெல்லாம் கேடுகளே தந்து நின்ற
  சீரில்லா அறமற்ற செயல்களையே
  செய்வதற்கு நல்லவர்கள் நாணி நிற்பார்
  காரற்ற வானம் போல் கருணையில்லார்
  கவலையின்றி நாணம் விட்டு அதனைச் செய்வார்
  பார் போற்றும் அறமதுவோ நாணம் கொண்டு
  பாவியவன் தனை விட்டு விலகிச் செல்லும்
   
  குறள்
 பிறர் நாணத் தக்கது தான் நாணான் ஆயின்
 அறம் நாணத் தக்கதுடைத்து

பழம் பாடல் திருமந்திரம்

 ஒன்றே ஒன்றாக அவனே யுள்ளான்
  உமையவளோடிணைந் தவனே இரண்டுமானான்
  கண்டார்கள் த்மக்கு அவனே குருவுமாகிக்
  கையெடுத்துத் தொழுவதற்கு லிங்கமாகி
  நன்றான சங்கமமாய்க் காட்சி தந்தான்
  சத்து சித்து ஆனந்தம் மூன்றும் ஆனான்
  நன்றான வேதங்கள் நான்கும் ஆனான்
  ந்லமாக அறம் பொருள் இன்பம் வீடும் ஆனான்

  கொன்றன்ன மனிதருக்குத் துன்பம் தரும்
  கூட்டான அய்ம்புலனை வென்றே நின்றான்
  நன்றான ஆதாரம் ஆறும் ஆனான்
  நாம் காண இயலாத ஏழண்டத்தும்
  சென்றானே நிலமாகி நீரும் ஆகி
  நீள் காற்றும் ஆகி தீ வானுமாகி
  கன்றாத கதிரவனாய்ச் சந்திரனாய்க்
  காணுகின்ற ஆன்மாவாய் எட்டாய் ஆனான்

  திருமந்திரம்
  ஒன்று அவன்தானே,இரண்டு அவன் இன்னருள்
  நின்றனன் மூன்றினுள் , நான்கு உணர்ந்தான் ஈந்து
  வென்றனன் , ஆறு விரிந்தனன், ஏழு உம்பர்ச் 
  சென்றனன் , தானிருந்தான் உணர்ந்து எட்டே
   
   
   

ஒழித்தல் வேண்டும்

 மனைவியரைக் கொல்லுகின்றார் குழந்தைகளை
  மழலையரைக் கொல்லுகின்றார் அந்தோ பாவம்
  தனை மறந்துக் கொடுமைகளைச் செய்து நிற்கும்
  தனியான மனிதரினை என்ன செய்ய
  வினை வழியோ விதி வழியோ புரியவில்லை
  வீணர் இவர் தமைக் கண்டேன் பொறுக்கவில்லை
  புனை கதைகள் திரைக் கதைகள் கண்டு இங்கு
  போக்கொழிந்து போனாரே மனிதர் இவர்

  கொல்லுதற்கு வந்தவரா உந்தனது கூட்டாகிக்
  கொள்ளையினபம் தந்த மாதர்
  அள்ளுதற்கும் கொஞ்சுதற்கும் உந்தன் மீது
  அன்பு செய்து உனைத் தந்தையாக்குதற்கும்
  தெள்ளு தமிழ் மழலையரை உந்தன் பேரைத்
  தெரிய வைக்கத் தந்ததற்கும் முட்டாள் முட்டாள்
  கொல்லுதற்கா அழகவரை இறைவன் தந்தான்
  கொடும் பாவிக் கூட்டம் இதை ஒழித்தல் வேண்டும்

குறட் கருத்து பொருட் பால்

 ஊர் தூற்றிச் சிரிக்கின்ற ஒரு செயலை
  ஒரு நாளும் செய்து விடார் நாணம் கொண்டார்
  பேர் கெட்டுச் சீர் கெட்டுப் போனால் கூட
  பிழையுள்ளார் வாழ்வது போல் வாழ மாட்டார்
  ஆர் கெட்டுப் போனாலும் நாணம் உள்ளார்
  அவர் சிறப்பு பெருஞ் சிறப்பு நாணம் காக்க
  பேர் பெற்றார் தம் உயிரைத் தந்திடுவார்
  பெரிதங்கு நாணம் என்றே உணர்த்திடுவார்

  குறள்
 நாணால் உயிரைத் துறப்பர் உயிர்ப் பொருட்டால்
 நாண் துறவார் நாண் ஆள்பவர்

பழம் பாடல் காளமேகம்

இறைவனையும் மனிதருடன் இணைத்துப் பார்க்கும்
இப்பெருமை காளமேகம் தனக்கே உண்டு
பிறை சூடி நிற்கின்ற பெம்மான் நந்தம்
பேரருளாம் சிவனிடம் தான் கேள்வி வைத்தான்
உறை கடலாம் பாற்கடலைக் கடைந்த போது
உடன் வந்த நஞ்சதனை உண்டு நின்ற
இறைவனிடம் கேட்கின்றான் இவனைப் போன்ற
இடக்கான புலவர் வேறு யாருமில்லை


நஞ்சருந்த வேண்டிய ஒரு நிலைக்கு சிவன்
நாடறிய வந்ததென்ன  என்று கேட்டான்
கொஞ்சமல்ல செல்வம் வெள் ளியில் மலையும்
கூடக் கொழிக் கின்ற பொன் மலையும்
அஞ்சல் என்று சொல்லி அவன் தன்னை விட்டு
அகலாத உமையம்மை உடனிருக்க
நஞ்சருந்த வேண்டிய ஒர் சூழ் நிலைக்கு
நாயகனார் வந்த்தென்ன  என்று கேட்டான்

பணமில்லாத் துன்பத்தில் நஞ்சருந்தும்
பழக்கம் உண்டு மனிதரிடம் இவர்தமக்கோ
அளவின்றி செல்வம் உண்டு மலைகளாக
அதனாலே நஞ்சருந்த வழியேயில்லை
துணையாலே துன்பம் வந்து மனிதர் சிலர்
தொலைந்தொழிந்து போக நஞ்சை யருந்திடுவார்
அணைந்தென்றும் பிரியாமல் அன்னையவர்
அருகிருக்க நஞ்சருந்தல் நியாயம்தானோ

வினை யாவும் தீர்க்கின்ற இறைவன் அவன்
விளையாட அளிக்கின்ற அன்பு வாய்ப்பில்
கணையாக் கேள்விகளைத் தொடுத்து நின்றான்
காளமேகம் எனும் பெரும் வம்பன் இவன்
தனியாகத் த்மிழன்னை இவனுக்கென்று
தந்து விட்ட பேரருளே காளமேகம்
கனியான பாடல் பல தந்து நின்றான்
களித்திடுவோம் நாம் அவ்னைக் கற்றுக் கற்று

காள்மேகம்

வள்ளலெனும் பெரிய மாயூர நாதருக்கு
வெள்ளி மலை பொன் மலையுமே யிருக்க-தெள்ளுமையாள்
அஞ்சல் அஞ்சல் என்று தினம் அண்டையிலே தானிருக்க
நஞ்சு தனை ஏன் அருந்தினார்

பழம் பாடல் பெரிய புராணம்

 நீலகண்டர் மனைவி சொன்ன வார்த்தையொன்றில்
  நிற்கின்றார் மனைவியவர் துணையுடனே
  காலமது இறைவர் அவர் காமனையே
  கண்ணுதலால் எரித்தவரின் வேலையது
  ஆலமுண்டார் அவர் அன்புத் தண்டனையில்
  அகப்பட்டார் நீலகண்டர் அதனால் அந்த
  சீலமுள்ளார் எமைத் தீண்ட வேண்டாம் என்று
  செப்பியதில் தப்புணர்ந்து நிற்கின்றாரே

  இருவருமே ஒரு வீட்டில் இருக்கின்றாராம்
  இருந்தாலும் உடல் சார்ந்த வாழ்க்கையில்லை
  திரு மகளோ துணைவருக்காய்எல்லாம் அங்கு
  தினப்படியே செய்கின்றார் குறைகளின்றி
  வருபவர்க்கும் போவபர்க்கும் விருந்து ஒம்பி
  வாழ்க்கையதன் சிறப்பையெல்லாம் போற்றுகின்றாராம்
  ஒருவருக்கும் தெரியாமல் இந்த வாழ்வை 
  உவப்புடனே கொண்டாராம் இறையை ஏத்தி

  சேக்கிழார்
  கற்புறு மனைவியாரும் கணவருக்கான எல்லாம்
  பொற்புறு மெய்யுறாமல் பொருந்துவ போற்றிச் செய்ய
  இற்புறத்தெழுந்திடாமல் இருவரும் வேறு வைகி
  அற்புறு புணர்ச்சியின்மை அயலறியார்து வாழ்ந்தார்