தாய்ப்பால் வரம்

தாய்ப்பால் வாரம்



தாய்ப்பால் வரம் என்று உணராத் தாயார்
தாய்மையுறல் இறைவன் அவன் தண்டனையோ
வாய்ப்பன்றோ தாய்மை அது குழந்தைகளை
வலிமை கொள்ள வைப்பதுவே தாய்ப் பாலன்றோ
காய்ப்பாக காய்த்து மனம் தகிக்கின்றது
கனியும் மனத் தாய்மை இதைஉணர வேண்டும்
தாய்ப் பாலை வாரம் வைத்துப் போற்றச்சொல்லும்
தன்மானம் அற்ற செயல் நிறுத்த வேண்டும்

தெய்வம் வாழ்த்தும்

தாயினைத் தந்தை தன்னை தம்பியை அண்ணன் தன்னை
சேயென அன்பு செய்யும் தங்கையைத் தமக்கைதன்னை
வாயினில் பல்லேயின்றி வாஞ்சையை அள்ளி வீசும்
தூயராம் தாததா பாட்டி தொடரும் நல் உறவினோடு
காய்தலே இல்லா கன்னித் தமிழரைத் தாய் நாட்டாரை
ஒய்தலே இல்லா இந்த உலகத்து மக்கள் தம்மை
தோய்ந்திங்கு காதல் செய்தால் தொடரும் நல் நன்மையெல்லாம்
வாய்மைதான் காதல் அதனை வணங்கிடும் தெய்வம் வாழ்த்தும்

தந்தை தாயோடும் அவர்கள் உடன் பிறந்தவர்களோடும்

கவியாக்கிய தாயோடு

வெற்றி காண்போம்

தந்தை தாய் இருவரும் தான் நாமே நேரில்
தான் கொண்டு வணங்குதற்கு ஏற்ற தெய்வம்
சிந்தையிலே இதைக் கொண்டு வாழ்வார் வாழ்க்கை
சிறப்பாகத் தெய்வ பலம் தன்னைச் சேர்க்கும்
முந்தி இதைத் தமிழ்த் தாயாம் அவ்வை என்னும்
முது பெரிய கிழவி அவள் சொல்லி வைத்தாள்
அந்தியிலும் சந்தியிலும் அன்னை தந்தை
அவர்களையே வணங்கி நின்று வெற்றி காண்போம்

தமிழோடு வாழுகின்றேன்

எப்போதும் நல்லதே நினைப்பவர் செய்பவர்
என்றென்றும் வாழுகின்றார்
ஏய்ப்பதே தொழிலாகக் கொண்டிங்கு மகிழ்பவர்
இருக்கையில் மாளுகின்றார்
தப்பேதும் இல்லாத வாழ்க்கையை அருளினாய்
தலைவனே வணங்கி நின்றேன்
தனியனாய் மாண்டாலும் தமிழர்கள் எனக்காக
தான் அழும் வாழ்க்கை தந்தாய்


எப்போது அழைப்பாய் நீ என்பது தெரியாமல்
ஏழை நான் வாழுகின்றேன்
இருந்தாலும் அழைப்பினை எதிர்பார்த்து எதிர்பார்த்து
இன்றும் நான் ஏங்குகின்றேன்
தப்பாகிப் போன இவ்வுறவுகள் மத்தியில்
தனியாகித் தூங்குகின்றேன்
தலைவா நீ அருள்கின்ற தூக்கத்திற்காகவே
தமிழோடு வாழுகின்றேன்

ஏற்றங்கள் கொண்டு வாழ்வான்

அப்பனும் பிள்ளையும் உறவுகள் அனைத்துமே
ஆண்டவன் அருளுவது
அவனுக்கு மனம் இல்லை என்பதை உணர்கையில்
அழுதங்கு வாடி நிற்பார்
தப்பாகப் பிள்ளைகள் நல்லோர்க்கு வாய்த்திடும்
தலைவனின் வேலையது
தலை சாய்த்து அழுவார்கள் வருந்தியே துடிப்பார்கள்
தனைத் தானே நொந்து கொள்வார்


தான் பெற்றோம் தான் பெற்றோம் என்றங்கு ஆடுவார்
தலையிலே அடி கொடுக்க
தன்னிலை அறியாத தந்தையை மதியாத
தனயனைத் தேடி அருள்வான்
ஏன் பெற்றோம் என்றவர் ஏங்கியே துடித்திட
எப்போதும் அழுகை தருவான்
ஏகம்பன் கயிலாயன் அவன் மட்டும் மகன்களால்
ஏற்றங்கள் கொண்டு வாழ்வான்

தாங்கவில்லை

தந்தையாய்ப் பிள்ளையாய் உறவுகள் தருவது
தவித்தென்றும் அழுவதற்காய்
தழுவியே அணைத்திடப் பெண்மையைத் தந்தது
தனியாக புலம்புதற்காய்
முந்திய தலைமுறைத் துன்பங்கள் என்றென்றும்
முன்னாலே நிற்பதென்ன
முடி மேலே ஒரு பெண்ணும் உடலோடு ஒருபெண்ணும்
முக்கண்ணா கொண்டதென்ன


ஆடியே நிற்கின்றாய் ஊர் தோறும் ஊர் தோறும்
அன்பராய் வணங்க வைத்தாய்
ஆட்டியே எங்களை மென்மேலும் மென்மேலும்
ஆசையில் வீழ வைத்தாய்
கூடிட மாதரை மணமென்னும் கோலத்தில்
கூத்தனே சேர்த்து வைத்தாய்
கொண்ட அவ்வின்பத்தில் பிள்ளைகள் என்றொரு
குவியலைத் தந்து விட்டாய்


ஆடுறார் ஆடுறார் பிள்ளைகள் என்பவர்
அறியாமல் ஆடுகின்றார்
அன்பதைப் பாசத்தை நேர்மையாய்க் கொள்ளாமல்
அப்படி ஆடுகின்றார்
கூடிய போதினில் கண்டிட்ட சுகங்களை
கூட்டாக்க முடியவில்லை
கொள்ளியாய் வந்திட்ட பிள்ளைகள் கொடுத்திடும்
கொடுமைகள் தாங்கவில்லை

பேரனோடு பேத்தியும்

 பேரனோடு பேத்தியுமே பார்க்க வந்தார்
  பெருமையுடன் நானிருந்தேன் அவர்களோடு
  சேரனோடு பாண்டியனும் சோழனுமே
  சேர்ந்திருந்த அக்காலப் பெருமையோடு
  ஆரிவர்கள் எதிர்காலம் என் பெயரை 
  அப்படியே உலகுக்குச் சொல்லி நிற்பார்
  பேரனோடு பேத்தியுமே நலமாய் வாழ
  பெருங் கடவுள் தனை வணங்கி நிற்கின்றேனே