நாலடியார் ஈகை

முரசு சத்தம் பத்து மைல் கேட்கும் நல்ல
முழங்கும் இடி நான்கு பத்து மைலில் கேட்கும்
தருவதொன்றே வாழ்க்கையெனக் கொண்ட சான்றோர்
தனக்கின்றிப் பிறர்க்குதவும் பெரியோர் வாழ்க்கை
சிறந்திருக்கும் மூன்றுலகும் சென்று சேரும்
செய்திடுவீர் உதவிகளை மாந்தர்களே
நிரந்தரமாய் அது ஒன்றே உங்களது
நிலைத்த புகழ் மூவுலகும் ஒங்கச் செய்யும்


நாலடியார்

ஈகை

கடிப்பிடும் கண்முரசு காதத்தோர் கேட்பர்
இடித்து முழங்கியதோர் யோசனையோர் கேட்பர்
அடுக்கிய மூவுலகும் கேட்குமே சான்றோர்
கொடுத்தாரெனப் படுஞ் சொல்

கம்பனின் வாலி பதில் இன்றும் இல்லை

மறைந்திருந்து அம்பு விட்ட மன்னவனை
மனத்திற்குள் தெய்வமெனப் போற்றி வாழும்
நிறைந்திருக்கும் நல் மனத்தான் வாலி தானும்
நேர் படவே கேட்கின்றான் கேள்வி ஒன்றை
மறைவாக உன் மனையாள் தன்னை தூக்கி
மனத்துள்ளே சிறை வைத்த அரக்கன் விட்டு
குறையில்லா ஆட்சி கொண்ட குரங்கு என்னை
கொல்வதற்கு முயன்றுள்ளாய் என்ன நியாயம்


இரக்கமே உனை நம்பி வாழ நீ அந்த
இரக்கத்தைக் கை விட்டாய் மிகச் சிறந்த
தரமான புகழையும் நீ விட்டு விட்டாய்
தனியாகிப் போனாயே என்தலைவா
உறக்கத்தில் கூட ஒரு தவறு செய்ய என்றும்
உன்னாதாய் மனு நெறியில் இவ்வாறெல்லாம்
கிறுக்காகத் தீர்ப்பளிக்க வழியுளதோ?
கேட்கின்றான் வாலி பதில் இன்றும் இல்லை

பழம் பாடல் புதுக் கவிதை கம்பன் வாலியின் வினாக்கள்

வாலியின் முன் நிற்கின்ற இராமனிடம்
வகை தொகையாய்க் கேள்விகளை வைத்தான் வாலி
மாலவனா இச் செயல்கள் செய்தான் என்று
மனத்துக்குள் மறுகி நொந்து கேட்டான் வாலி
தூயவனே அஞ்சு வகைக் கொடுமைகளில்
துடிக்கின்ற முதற் கொடுமை கொலைதான் அதை
மாயவனே நீ செய்து முன்னே வந்தாய்
மயக்கமது துணைவியினை இழந்ததாலோ

காய்கின்றாய் இராவணனை அவனோ அந்தக்
கடைக்கோடிக் கொடுமையதாம் காமம் கொண்டான்
ஆய்வு செய்தால் உன் குற்றம் முதற் குற்றமாம்
அறிந்தாயா மன்னவனே மானை விட்டு
சேயிழையை கவர்ந்து சென்றான் சிறை எடுத்தான்
சிறப்பாக தம்பியினை முன்னே விட்டு
நீ யெந்தன் உயிரினையே கவருகின்றாய்
நினைத்தாயா? இரண்டுமிங்கு ஒன்றுதானே


நாளை இந்த உலகத்தில் வீரரென்போர்
நடத்துவது நியாயம் என்று உலகோர் சொல்ல
வாளழகா நீ இந்த வழியைத் தந்தாய்
வழியின்றி நிற்குது இங்கே நேர்மை எல்லாம்
ஆழமாக வைக்கின்றான் வினாக்களையே
அதையேதான் இன்று இந்த உலகமெங்கும்
வாழையடி வாழையென பெரியார் செய்தால்
வான் பெருமாள் செய்தது போல் என்றார் கண்டோம்

கம்பன்

அறை கழல் அலங்கல் வீரர் ஆயவர் புரிவதாண்மைத்
துறையெனல் ஆயிற்றன்றே தொன்மையில் நன்னூற்கெல்லாம்
இறைவ நீ என்னைச் செய்தது ஈதெனில் இலங்கை வேந்தன்
முறையல செய்தான் என்று முனிதியோ முனிவிலாதாய்


கொலை,களவு,பொய்.சூது.காமம் 5 குற்றங்கள் இராவணன் செய்தது
இறுதிக் குற்றம்.இராமன் செய்ததோ முதற் குற்றம்

வாழ்வதனால் பதினெண் கீழ்க் கணக்கு கணிமேதாவியார்

எண்ணஞ் சிறியாராய் இருப்பாரை நெருங்காமல்
புண்ணென்னும் உணர்வோடு புலால் தன்னை உண்ணாமல்
வண்ணப் பொய்களையே வாழ்க்கையிலே கொள்ளாமல்
வடிவாக அடுத்தவரின் பொருள்களையே திருடாமல்
எண்ணமெல்லாம் அடுத்தவர்க்கு ஈவதென்று பெருமை கொண்டு
இதயத்தைக் கல்லாக இறுக்காமல் வாழ்பவர்க்கு
பன்னரும் அற நூல்கள் பைந்தமிழில் உள்ளதெல்லாம்
பயனாக ஆகாது அற வாழ்க்கை வாழ்வதனால்


ஏலாதி


குறுகான் சிறியாரைக் கொள்ளான் புலால் பொய்
மறுகான் பிறர் பொருள் வெளவான் - இறுகானாய்
ஈடுஅற் றவர்க்குஈவா னாயின் நெறிநூல்கள்
பாடிறப்ப பன்னும் இடத்து

தமிழராவார் பதினெண் கீழ்க் கணக்கு நூல்கள் ஏலாதி பழம் பாடல் புதுக் கவிதை

எளிது எது அரிது எது என்பதனை
ஏலாதி சொல்லுகின்றார் வெண்பா ஒன்றில்
எளிது உடன் சாவதனைத் தேடி விடல்
இருந்து நல்ல கல்வி வழி ஒழுக்கத்தோடு
பொருந்தும் நல்ல வாழ்க்கையதை வாழ்ந்துவிடல்
புகழதனைத் தரும் ஆனால் அது அரிது
இருந்து மண வாழ்க்கையினை அடைந்து விடல்
எல்லார்க்கும் மிக எளிது ஆனால் அந்த


பொருந்தும் மண வாழ்க்கையினைச் சிறந்ததாக்கி
பொறுப்போடு பற்றற்று ஒழுக்கமாக்கி
சிறந்த ஒரு வாழ்க்கையினைச் செப்பமாக்கல்
சிந்தித்தால் மிக மிகவே அரிது ஆகும்
துறந்து விட்டேன் என்று சொல்லி துறவியாதல்
தொல்லுலகில் யாவர்க்கும் எளிது ஆகும்
நிறைந்து அதில் நிற்பதுவும் புலன்கள் தன்னை
நீத்து அதில் வெல்வதுவும் அரிது ஆகும்


திறந்து விட்ட வாய் வழியாய்ப் பலவிதமாய்த்
தேராமல் பல சொல்லல் எளிது ஆகும்
உணர்ந்து அவை அனைத்தையுமே செயலாய் ஆக்கல்
உம்மாலே முடியுமோ அரிதரிது
சிறந்த இந்தச் சேதியில்லாம் ஏலாதியில்
செப்புகின்றார் கணி மேதை எனும் புலவர்
அற நூலாம் இதைத் தமிழர் கற்று விட்டால்
அதன் பின்னர் அவரேதான் தமிழராவார்


ஏலாதி

சாவது எளிது அரிது சான்றாண்மை நல்லது
மேவல் எளிது அரிது மெய் போற்றல் - ஆவதன் கண்
சேறல் எளிது நிலை அரிது தெள்ளியராய்
வேறல் எளிது அரிது சொல்

கம்ப இராமாயணம் பழம் பாடல் புதுக் கவிதை

சூர்ப்பனகை இராவணனிடம்
காமன் என்றால் ஒருவன் தான் அவனும் தான் இங்கே
கை கட்டி நிற்கின்றான் உன்னிடத்தில் என்றால்
யான் கண்டேன் இரு காமன் ஒரிடத்தில் வாழ
யார் அவர்க்கு இணையாவர் எவரும் இலை அண்ணா
தாமவர் தம் கை வில்லின் ஆற்றலினை விஞ்ச
தரணி இதில் வீரரென ஒருவருமே இல்லை
ஆம் அவர்கள் இருவருமே சிவன் திருமால் பிரம்மா
அனைவரையும் ஒத்தவராய் நிற்கின்றார் கண்டேன்

கம்பன்

மாரர் உளரே இருவர் ஒருலகில் வாழ்வார்
வீரர் உளரோ அவரின் வில் அதனின் வல்லார்
ஆர் ஒருவர் அன்னவரை ஒப்பவர்கள் அய்யா
ஒர் ஒருவரே இறைவர் மூவரையும் ஒப்பார்

பழம் பாடல் புதுக் கவிதை கம்ப இராமாயணம்

சீதை கூடப் பார்க்காத புதுக் கோணத்தில்
ஸ்ரீராமன் தனைப் பார்த்தாள் சூர்ப்பனகை
போதையிலே மிதக்கிறவள் என்றால் கூட
புது விதமாய்ச் சுவைக்கின்றாள் இராமன் தன்னை
பாதையிலே நிற்கின்ற இராமன்தன்னைப்
பார்க்கின்றாள் மரவுரியில் தவக்கோலத்தில்
ஏது தவம் செய்ததந்தத் தவமே இவன்
ஏற்று அதைச் செய்வதற்கு வியந்தே வீழ்ந்தாள்


கம்பன்
எவன் செய இனிய இவ்வழகினை எய்தினோன்
அவம் செயத் திரு உடம்பு அலச நோற்கின்றான்
நவம் செயத் தகைய இந் நளின நாட்டத்தான்
தவம் செயத் தவம் செய்த தவம் என் என்கின்றாள்

பழம் பாடல் பட்டினத்தார்

இறுதி வரை மனிதருக்குள் இருக்கும் அந்த
இன்ப விழைவொன்றாலே தடுமாறித்தான்
உறுதிப் பொருள் ஆன நந்தம் இறைவன் தன்னை
உள்ளத்துள் கொள்ளாராய் மனத்திற்குள்ளே
குருதியுடன் சீழுடனும் தான் பிறந்த
குமைக்கின்ற குறியதனை எண்ணுகின்றார்
தரும் கல்விக்கண்கள் அவை இரண்டினாலே
தகி மார்பே தேடுகின்றார் அய்யோ அய்யோ

பட்டினத்தார்
சிற்றம்பலமும் சிவனும் அருகிருக்க
வெற்றம்பலம் தேடி விட்டோமே-நித்தம்
பிறந்த இடத்தை நாடுதே பேதை மட நெஞ்சம்
கறந்த இடத்தை நாடுதே கண்

பழம்பாடல் கம்பன்

 வறுமையினைக் கண்டெதற்கு அஞ்சுகின்றீர் என்
  வாசல் வந்த பின்னாலும் வேண்டாம் வேண்டாம்
  உரிமை உமக்கு இவ்வாசல் என்று சொல்லி
  ஒரு நாளும் அடைக்காத பெரிய வாசல்
  கருமை நிற எருமைகளும் குளிக்கும் நேரம்
  கன்று என்று முட்டுகின்ற மீனை எண்ணி
  சொரிந்து நிற்கும் பாலதனை வீடு வரை
  சொர்க்கம் எங்கள் சடையப்பன் வெண்ணெய் நல்லூர்



  கம்பன்

  மோட்டெருமை வாவிபுக முட்டு வரால் கன்றென்று
  வீட்டளவும் பால் சொரியும் வெண்ணையே - நாட்டில்
  அடையா நெடுங் கதவும் அஞ்சலென்ற சொல்லும்
  உடையான் சடையப்பனூர்

அவ்வை நன்னெறி

நல்லதையே செய்து வாழும் நல்லவர்க்கு
  நாணமதை சொத்தெனவே கொண்டவர்க்கு
  கொல்லுகின்ற துன்பம் ஒன்று வந்து விட்டால்
  குலைந்தழுது ஒழிவாரோ என்றும் மாட்டார்
  அல்லவர்தான் அழுது நிற்பார் அரற்றி நிற்பார்
  அறிவுடைய நல்லவர்கள் தெளிந்தே நிற்பர்
  புல்லர்களோ மண்குடம் போல் உடைந்தால் போச்சு
  பொன்குடமே நல்லவர்கள் உடைந்தும் பொன்னே


  செய்யுள்

  சீரியர் கெட்டாலும் சீரியரே சீரியர்மற்
  றல்லாதார் கெட்டாலங்கென்னாகும் - சீரிய 
  பொன்னின் குடமுடைந்தாற் பொன்னாகும் என்னாகும்
  மண்ணின் குடமுடைந்தக்கால்

தேரா மன்னா சிலப்பதிகாரம்

 

 

 தேரா மன்னா என்ற தீத் தமிழின் வார்த்தைக்குள்
  தெளிவான பல கேள்வி வைக்கின்றாள் கண்ணகியும்
  ஆராய்ந்து பார்க்கையிலே அத்தனையும் வியப்பாகும்
  அறிவென்றல் பெண்களுக்கே முதல் உரிமை என்றாகும்
  நீர் வார் கண்ணாய் என்றழைத்த நெடுஞ்செழியன்
  நிலை உணர வைத்தாளே கண்ணகியாம் பெருமாட்டி
  சீரார் தமிழினத்தீர் செப்புகின்றேன் அவள் மொழியை
  செவி மடுப்பீர் சிலம்பதனின் சிறப்பையே சிறப்பாக


  சிலம்பாலே ஒருவனையே சிரமெடுக்கச் சொன்னவனே
  சிலம்போடு வந்து நின்றேன் கண்களிலே நீரோடு
  குல மானம் காக்க என் கோவலனின் பேர் காக்க
  உளம் திரிந்து தீர்ப்பளித்தாய் உணரவில்லை நீயதனை
  சிலம்போடு நிற்கின்றேன் என்றவுடன் யாரென்று
  குழம்பாமல் இருந்திருந்தாலதீர்ப்பளித்த மன்னவனே
  மதியில்லாய் தேராமல் மாபெரிய தவறு செய்தாய்


 தலையோடு உடல் சேர்த்தேன் தழுவினேன் என்னவனை
  தங்குக என்றுத்தரவில் தனியளாய் நின்றேன் நான்
 உலகனைத்தும் காக்கின்ற உத்தமனாம் ஞாயிறையே
  தலைமகள் நான் வினவி நின்றேன் தங்க மகன் தனைக் குறித்து
 நிலையுணர்ந்தான் சொன்னான் நின் தவறை அதனாலே
  எரியுண்ணும் உன் ஊரை என்றவனும் தீர்ப்பளித்தான்
 உனக்கிதனை உன் ஒற்றர் உரைத்திருந்தால் நீயென்னை
  விளக்கங்கள் கேட்பாயோ வீணாகி அறிவிழந்தாய்


 மதுரையாம் பதியினிலே மக்கள் எனைக் கண்டவுடன்
  மாபெரிய தெய்வம் என்று எனை வணங்கி நின்றார்கள்
 தெருத் தெருவாய் அலைந்தேன் உன் தீய செயல் சொன்னேன் நான்
  தேடிஅறி ஒற்றர்களை நீ மட்டும் கொண்டிருந்தால்
 வருத்தமதை உன் மக்கள் வாயிழந்து நின்றதனை
  வந்தே உன்னிடத்தில் அவர் வகையாக் உரைத்திருப்பர்
 பொருத்தமின்றி யாரென்று என்னிடத்தில் கேட்டாயே
  பொறுமையின்றித் தீர்ப்பளித்த் புத்தியில்லா மன்னவனே


 தேரா மன்னா என்ற ஒரு வார்த்தை தனக்குள்ளே
  தெயவ மகள் இத்தனையும் வைத்துள்ளாள் என்பதனை
 நானே உரை செய்ய நற்றமிழார் எனை வணங்கி
  தேனாம் தமிழன்னை உந்தனொடு இருப்பதனால்
 தேடி உரை செய்கின்றாய் என்றெனையே பாராட்ட
  நானோ இவையெல்லாம் நாயகனின் உரை என்றேன்
 நாடி நின்ற தமிழ்த் தாயின் நலமான அன்பென்றேன்
  வானோனும் தமிழ்த் தாயும் வழங்குவதால் வாழ்கின்றேன்

பழம்பாடல் வேதநாயகம் பிள்ளை

 புகழுகின்றார் போலவே தான் இகழ்கின்றாரா
  புகழ்வேத நாயகம் பிள்ளை யவர்
  திகழ் தமிழில் கேட்கின்றார் இனிய கேள்வி
  தினம் தினமும் தமிழ் படிக்கும் சுகமே வேறு
  அகம் மகிழ இந்திரனே சந்திரனே
  அப்பா நீ என்றிங்கு புகழுகின்றார்
  ஜெகம் அறியும் அவர்களது செய்கைகளை
  சிறப்பல்ல மிகச் சிறுமை மிகச் சிறுமை

   
  பிறன் மனையைப் புணர்வதற்காய் கோழியாகிப்
  பெண்குறியை உடலெங்கும் பெற்று நின்றான்
  தரமில்லா இந்திரனும் அவனைப் போல
  தாரையெனும் குரு மனைவி தன்னைச் சேர்ந்தான்
  பரமசிவன் தலையமர்ந்த சந்திரனும்
  பாவியிவர் என்று நம்மை மறைமுகமாய்
  விதம் விதமாய்ப் புகழுதல்போல் ஒழிக்கின்றாரோ
  விளங்கவில்லை என்கின்றார் புலவர் தானும்

  செய்யுள்
  வேத நாயகம் பிள்ளை

  இந்திரன் நீ சந்திரன் நீ என்னல் பிறன்மனையைத்
  தந்திரமாக் கூடுஞ் சழக்கன் நீ - வந்த குரு
  பத்தினியைச் சேர்ந்த படு பாவி நீ என்பதாந்
  துத்தியமோ நிந்தனையோ சொல்

பழம் பாடல் கம்பன்

போர்க் களத்தில் நிற்கின்றான் இராவணனும்
  பொருது நிற்கும் இராமனது போர்த் திறனை
  ஆர்க்கின்ற அவன் வில்லை அதிரடியாய்
  அழிவெல்லாம் நடத்துகின்ற அம்பையெல்லாம்
  பேர்க்கின்றான் தன் மனத்தை சீதையின் பால்
  பெருமை கொண்டாள் பொறுமையினால் என்று சொல்லி
  சீர் கொண்ட மூங்கிலைப் போல் தோள்கள் கொண்டாள்
  சிறந்த இந்த இராமனது தேகம் தன்னை


  வார் கொண்ட மென்முலையால் அணைத்தவள்தான்
  வடிவெல்லாம் கண்டவள்தான் என்ற போதும்
  போர் செய்யும் இவன் மேனி கண்டிருந்தால்
  புகழுடைய மன்மதனும் நானும் இங்கே
  நாயென்றே நினைத்திருப்பாள் நல்ல வேளை
  நாயகியும் காணவில்லை என்றுரைத்தான்
  வாயாலே இராமனது போர்த் திறத்தை
  வாழ்த்துகின்றான் சுத்த வீரன் இராவணனும்


  கம்பன் செய்யுள்

  போயினித் தெரிவதென்னே பொறையினால் உலகம் போற்றும்
  வேயெனத் தகைய தோளி இராகவன் மேனி நோக்கில்
  தீயென கொடிய வீரச் சேவகச் செய்கை காணில்
  நாயெனத் தகுதும் அன்றே காமனும் நாமும் எல்லாம்

ஆத்தி சூடி

ஆறுவது சினம் என்று அவ்வை சொன்னார்
  அவ்வார்த்தை தெளிந்தீரோ நண்பர்களே
  தேறி அந்த வார்த்தையினை நீர் உணர்ந்தால்
  தெய்வத்திற் கிணையாவீர் நீரும் இங்கு
  ஆறி விடும் சினம் கொஞ்சம் அமைதி காத்தால்
  அதை விட்டு உடனடியாய் வெகுண்டீரென்றால்
  நாறி விடும் நம் வாழ்க்கை சுற்றம் நட்பு
  நமை விட்டு ஒடி விடும் சிறந்து வெல்வீர்

பழம் பாடல் கம்பன்

  சீதையவள் பேசுகின்றாள் இராமனிடம்
  தீக்குளிக்கச் சொன்னானே அதற்குப் பின்னர்
  பேதையல்ல சீதையவள் என்பதனை
  பேச்சு வழி காட்டுகின்றான் கம்பன் தானும்
  மாதவளை நாவினிலே வைத்திருந்த
  மலர் வாழும் பிரமனோடு மாட்டின் மேலே
  கோதையவள் தன்னோடு இருக்கும் சிவன்
  குளிர் சங்குகைக் கொண்ட மாலவனும்


  யாரறிவார் பெண்களது மனதின் நிலை
  எல்லாம் அறிந்தாலும் அறிய மாட்டார்
  சீர் மகனே என் இணையே அவரின் நிலை
  செப்பி விட்டேன் நீ என்ன செய்வாய் அய்யா
  பார் முழுதும் பெண்களது நிலை இது தான்
  படைத்தவனும் காப்பவனும் அழிப்பான் தானும்
  தானறியார் என்றால் நீ என்ன செய்வாய்
  தளிர்க் கொடியார் நிலை இது தான் உணர்வாய் நீயும்



  கம்பன் செய்யுள்

  பங்கயத்து ஒருவனும் விடையின் பாகனும்
  சங்கு கைத் தாங்கிய தரும மூர்த்தியும்
  அங்கையின் நெல்லி போல் அனைத்தும் நோக்கினும்
  மங்கையர் மன நிலை உணர வல்லரோ

ஆத்தி சூடி அவ்வை பழம்பாடல்

 அவ்வையென்னும் அறிவார் தமிழ் மகள்
  ஆத்திசூடியை அருளிச் செய்தார்
  செவ்விததனை நாங்க ளெல்லாரும்
  சிறிய வயதில் கற்றே உணர்ந்தோம்
  கொவ்வைச் செவ்வாய்க் குழந்தைகட் கெல்லாம்
  கூற வேண்டும் தமிழர் நன்கு
  அவ்வை சொல்லில் அறிவை உணர்வை
  அறிந்தே அவர்கள் உயர்தல் வேண்டும்


  விரும்பிச் செய்க அறத்தை என்றார்
  விரும்பா அறத்தை வேடம் என்றார்
  விரும் பினாலே செய்த தாகும்
  வேறு விதங்கள் அசிங்கமாகும்
  தரும்போ துள்ளம்தரு வதாகத்
  தான்நினைத் தாலே தருதல் வீழும்
  அரும்பும் தமிழில் அவ்வை சொன்ன
  ஆத்தி சூடி தினமும் பார்ப்போம்



  அறம் செய்ய விரும்பு

இராம கவிராயர்

பிள்ளையார் கோயிலுக்குப் போனார் கவிராயர்
பெற்ற கொடைப் பொருள் அனைத்தும் இழந்திட்டார் கோயிலிலே
உள்ளம் தமிழுள்ளம் கவியாக பொங்கிற்று
உரைக்கின்றார் அவரிடத்து குலமே திருடும் என்று
வள்ளியெனும் வேடர் குலப் பெண்ணை திருடியது
வடிவேலன் உன் தம்பி உன் மாமன் மாலவனோ
வெண்ணெய் திருடி வெகு காலம் குலப் புத்தி
விநாயகரே நீரும் முடிச்சவிழ்த்தீர் எந்தனிடம்

செய்யுள்

தம்பியோ பெண் திருடி தாயாருடன் பிறந்த
வம்பனோ நெய் திருடி மாயனாம் - அம்புவியில்
மூத்த பிள்ளையாரே முடிச்சவிழ்த்துக் கொண்டீரே
கோத்திரத்தி லுள்ள குணம்

பலபட்டடை சொக்கநாதப் புலவர்

 இறைவனிடம் கேட்டு நின்றார் புலவர் இவர்
  என்னுளத்தே வந்திருக்க வேண்டுமென்றே
  பிறை சூடும் பெம்மானுக்கவரே ஒரு
  பெரு வழியை நல் வழியைச் சொல்லித் தந்தார்
  சரி பாதி அம்மைக்குத் தந்ததாலே
  சரி பாதி இருவருக்கும் மீதமுண்டு
  தனிப் பாதி அவ்விரண்டும் சேர்ந்தால் போதும்
  தனியாக இன்னுமொரு அர்த்தநாரி


  விரி சடையான் ஒருருவாய் இருத்தல் வேண்டாம்
  வெற்றி நிறை களந்தையிலே ஒருவனாகி
  புரிந்தவனை வணங்கி நிற்கும் புலவர் நெஞ்சில்
  புகுந்தங்கும் அருள் செய்து போற்றலாமாம்
  அறிவான புலவர் அவர் வேண்டுதலை
  அறிவான்தான் அறிவான ஆண்டவனே
  செறிவான இப்பாடல் பலபட்டடை
  சீர் சொக்கநாதர் அவர் அருளிச் செய்தார்


  செய்யுள்

 ஆகத்திலே ஒரு பாதி என்னம்மைக்களித்து அவள்தன்
 பாகத்திலே ஒன்று கொண்டாய் அவள் மற்றைப் பாதியும் உன்
 தேகத்திற் பாதியும் சேர்ந்தால் இருவருண்டே சிவனே
 ஏகத்திராமல் இருப்பாய் களந்தையும் என் நெஞ்சமுமே

இரட்டையர் பாடல்

கோயில்களில் அக்காலம் இறைவனுக்கு
  கொண்டு சென்று படைக்கின்ற உணவு எல்லாம்
  வாயிலிலே மண்டபத்தில் வந்து தங்கும்
  வழிப் போக்கர் தமக்கேதான் அளித்து நின்றார்
  பாவலர்கள் புலவர்களும் இரவு நேரம்
  பசியாற அங்கேதான் வந்து சேர்வார்
  கோவில் ஒன்றில் இரட்டையரும் வந்து சேர
  குருக்கள் கொண்டு சென்று விட்டார் உணவை முற்றும்


  பசித் துன்பம் போகவில்லை என்று சொல்லி
  பாடுகின்றார் இருவருமே ஆகா ஆகா
  வசிக்கின்றார் இறைவன் அந்தக் கோயிலிலே
  வகையாக அவரிடத்தில் கேட்டு நின்றார்
  பசி தீர நீர் மட்டும் சோறு உண்டு
  பரிதவிக்க விட்டீரே எம்மை மட்டும்
  நிசியிதிலே பசியோடு நிற்கின்றோமே
  நெற்றிக் கண் சிவனாரே நியாயம்தானா


  இரண்டடியில் ஒருவர் இந்தக் கேள்விகேட்க
  இறவனுக்காய் இன்னொருவர் பதிலைத் தந்தார்
  நிரந்தரமாய் நடக்கின்ற கேலிக் கூத்தை
  நினைந் துணர்ந்து சிரிக்கின்ற விதமாய்ச் சொன்னார்
  தினம் தினம்தான் சோறு வரும் முன்னால் வைப்பார்
  தேடி வைத்த சங்கதனை ஊதி நிற்பார்
  மனம் மகிழ முரசடிப்பார் கொட்டடிப்பார்
  மற்றபடி நானெங்கே சோறு கண்டேன்


  சேவை மனம் கொண்டார்கள் செய்து வைத்த
  சிறப்பெல்லாம் இவ்வாறே அன்று முதல்
  பாவமதாய் மாறி விட்ட பழியை யன்றோ
  பாட்டாலே உணர்த்தி நின்றார் இரண்டு பேரும்
  கோவிலுக்குள் இருக்கின்ற சிவனே தன்னை
  கூறு கெட்ட மூளி என்று சொல்ல வைத்தார்
  தாவி வரும் பாட்டதனின் அழகைப் பாரும்
  தமிழினத்தீர் கோயிலகளின் பெருமை போற்றும்


  தேங்கு புகழாங்கூர்ச் சிவனே அல்லாளியப்பா
  நாங்கள் பசித்திருக்கை ஞாயமோ - போங்காணும் 
  கூறுசங்கு தோல் முரசு கொட்டோசையல்லாமல்
  சோறு கண்ட மூளி யார் சொல்

எது அழகு அவ்வை

அழகென்றால் என்ன என்று சோழன் கேட்டான்
  அவ்வையவர் சொன்ன பதில் அழகைப் பார்ப்போம்
  பழகி விட்ட கணவனுடன் அன்பு செய்து
  பனிமொழியாள் பெறுவதுவும் கொடுப்பதுவுமாய்
  இளகி நின்று இன்பங்கள் பெற்று வாழ
  எழில் அழகு அவளுக்குக் கூடும் என்றார்
  உளம் ஒன்றிக் கொள்கின்ற காம வாழ்க்கை
  உயர்வதனால் பெண்களுக்கு அழகு என்றார்

  ஊர்வாழ உலகத்தார் உவந்து வாழ
  உண்ணாமல் அவருக்காய் நோன்பிருந்து
  சீரான உண்மைக்காய் என்றும் எங்கும்
  சிறந்தோங்கும் உண்ணாதார் உடல் அழகு
  யார் யாரென்றாலும் வந்தார்க்கெல்லாம்
  எப்போதும் உதவி நின்று வறியரானோர்
  பார்ப்பதற்கு மிக அழகு போரில் மார்பில்
  படைக்கலமாம் வேல் வாங்கி மடிந்தார்க்கெல்லாம்

  ஊர் நடுவே நட்ட நடுகல் அழகு
  உலகத்தார்க் குணர்வதற்காய் அவ்வை சொன்னார்
  பேர் பெற்று வாழுகின்றீர் தமிழினத்தீர்
  பேரழகு எதுவென்று அவ்வை சொன்ன
  சீர் உணர்ந்து வாழ்ந்திடுவீர் மேலும் மேலும்
  சீரான தமிழழகைப் போற்றி நிற்பீர்
  கார் மழையாய் அனைவருக்கும் நன்மை செய்வீர்
  கனித்தமிழின் வழிவந்த காரணத்தால்

  செய்யுள்

  சுரதந்தனில் இளைத்த தோகை சுகிர்த  
  விரதந்தனில் இளைத்த மேனி - நிரதம்
  கொடுத்திளைத்த தாதா கொடுஞ்சமரிற் பட்ட
  வடுத்துளைத்த கல் லபிராமம்