பாவாணர் நினைவுஅன்றோ

பாவாணர் தம்மையெல்லாம் மறப்பதென்றால்
பைந்தமிழைத் தாய்த் தமிழை மறப்பதாகும்
தேவாரம் சைவனுக்கு நினைவு என்றால்
தெள்ளுதமிழ்ப் பாவாணர் நினைவு அன்றோ

பாவாணரைவணங்கி நிற்போம்

பாவாணர் என்றாலே தமிழாம் தாயார்
பக்கத்தில் நிற்கின்றாள் என்றே தோன்றும்
ஆவார் அவரையெல்லாம் மறந்து நிற்கும்
அவலங்கள் தனைநினைந்தால் மனது நோகும்
போவார் மற்றாரெல்லாம் போவார் ஒர் நாள்
பொதிகை மலைத் தமிழன்னை இருக்கும் வரை
பாவாணர் இருப்பார் நம் தமிழாய் வாழ்வார்
பணிந்தவரை வணங்கி நிற்போம் வாரீர் வாரீர்

பாவாணர்

தேவநேயப் பாவாணர் தமிழுக்காகத் தெய்வம் தந்த நன்கொடை காண் வாழ் நாள் தன்னை
பூவுலகின் முதல் மொழியாம் தமிழுக்காகப் போற்றி அதைச் செம்மையுறச் செய்த தீரர்
ஆவதெல்லாம் தமிழாலே என்று நமக்கறிவித்த பேரறிஞர் அவரைப் போன்றோர்
மேவிய நற்றொண்டாலே தமிழாம் தாயாள் மேன்மையுற்றாள் மேன்மையுற்றாள் வென்றும் நின்றாள்

சிரித்து நிற்பார்

இரண்டு பக்கக் கதை அன்று பொன்னகரம்
இன்று வரை உயிரோடு இருக்கின்றது
மிரண்டதன்று தமிழுலகம் புதுமைப் பித்தன்
மீட்டெடுத்தார் தமிழ்க் கதையைப் பெருமையுற்றோம்
வறண்டு போய் பல பக்கம் எழுதுகின்றார்
வாழ்த்துகின்றார் அவரையுமே பெரியர் என்று
நிறைந்த நல்ல தமிழறிஞர் இவர்களையே
நெஞ்சினிலே கொள்வதில்லை சிரித்து நிற்பார்

வேடம் என்று

தமிழுக்காய் உயிர் கொடுப்பேன் என்று சிலர்
தம்பட்டம் அடிக்கின்றார் பல நாட்களாய்
உமிழ் நீரைக் கூட இவர் பிறருக் கென்று
உதவிடவே மாட்டார்கள் பேச்சு பேச்சு
கமழ் தமிழைக் காப்பாற்ற இவரையன்றி
கனித் தமிழர் யாரும் இல்லை என்றும் சொல்வார்
தமிழுக்கு இவர் தம்மைத் தெரியும் இவர்
தமைக் காக்கப் போடுகின்ற வேடம் என்று

போற்றி நிற்போம்

தமிழ் கற்றார் தன் நிலையை இழப்பதில்லை
தனக்காகப் படித்தாரே தாழ்ந்து நின்றார்
அமிழ்தல்ல நந்தம் மொழி அனைவருக்கும்
அன்னையெனச் சோறூட்டும் அன்பு மொழி
உமிழ் நீரும் தேனாக்கும் அன்பு மொழி
உலகு காக்கச் சொல்லி நிற்கும் தாயின் மொழி
கமழ்கின்ற சந்தனமா இல்லை யில்லை
கண்ணீரைத் துடைக்க வந்த கருணை மொழி


எந்நாடும் நம் நாடு உலக மக்கள்
எல்லாரும் நம் உறவு என்று சொன்ன
பன்னாட்டுச் சிந்தனையை உலகுக்கீந்த
பனிக் கணியன் பூங்குன்றன் நந்தம் தாத்தா
சொன்னார்கள் நல்லதெல்லாம் உலகம் வாழச்
சொன்னார்கள் நமக்கென்று மட்டுமின்றி
கண்ணாகப் போற்றி அந்த வழியில் வாழ்ந்து
கண்ணியத்துத் தமிழ் அன்னை போற்றி நிற்போம்

சொந்தமில்லை

கை கட்டி வாய் பொத்தி பிச்சையேற்றுக்
கனித்தமிழை முறையாக உணர்ந்தவர்கள்
பை தன்னை நிரப்புதற்காய் மானம் விட்டு
பைத்தியங்கள் முன்னாலே நிற்பதில்லை
வைதாலும் ஆளை வைத்து மிரட்டினாலும்
வண்டமிழை யாரிடத்தும் விற்பதில்லை
பொய்யாக வாழ்ந்திடவே நடிப்பார் சிலர்
பொதிகைத் தமிழ் அவருக்குச் சொந்தமில்லை

தமிழன்னை துன்பம் கொண்டு

ஆட்சியாளன் தவறு தன்னை சுட்டிக் காட்டி
அவன் அவனைத் தண்டித்து மரணம் கொள்ள
காட்சி அதைத் தமிழர்களின் மனதில் எல்லாம்
கண்ணகியாள் வழியாக இளங்கோ தந்தார்
மாட்சிமை சேர் மனு நீதிச் சோழன் அவன்
மகனையே தன் தேர்க்காலில் இட்டுக்கொன்ற
ஆட்சி நெறி தன்னை அன்றே சேக்கிழார் தான்
அழகான தமிழ் மொழியில் நமக்களித் தார்


பேச்சு வெறும் பேச்சு இதை அரங்கம் தோறும்
பேசுகின்றோம் மகிழுகின்றோம் கலைகின்றோம் நாம்
கூச்சம் இல்லை இங்கு வாழ -- கொடுமைகளின்
கூத்தாட்டம் கண்டும் நாம் வாழுகின்றோம்
ஆச்சிகளின் காலத்தில் தமிழர் ஆண்ட
அறநெறிகள் தனை நினைத்தே ஏங்குகின்றோம்
போச்சு அந்தக் காலமெல்லாம் போச்சு என்றே
புலம்புகின்றோம் அழுகின்றோம் உயிர் வாழ்கின்றோம்


ஆட்சியாளர் தமைப் புகழ்தல் அவர்கள் வீட்டு
அடுக்களையைப் பாராட்டிக் கவி படைத்தல்
கூச்சமின்றி அவர்கள் வீட்டு நாயைக் கூட
குளிப்பாட்டல் அதற்கும் கூட நற்றமிழில்
பாட்டெழுதல் அது குரைத்தால் அதற்கும் கூட
பைந்தமிழில் விளக்கங்கள் எழுதிப் போற்றல்
கூட்டம் ஒரு கூட்டம் இதை பெற்றதாலே
குமுறுகின்றார் தமிழன்னை துன்பம் கொண்டு

அழியச் செய்தோம்

தமிழுக்காய் தங்களையே அழித்துக் கொண்டோர்
தாய் தந்தை குடும்பத்தை மறந்து நின்றோர்
அமிழ்தொழிக்கும் இனிய நந்தம் மொழி தமக்காய்
அன்றிருந்து வறுமை தமக்கு ஆளாய்ப் போனோர்
இமை மூடும் வரை மொழிக்காய் தம்மைத் தந்தோர்
இல்லையென்று போனாரா இன்னும் வாழ்ந்தார்
நமை நினைத்தால் கேவலமே மிஞ்சும் அந்த
நல்லவர்கள் குடும்பமெல்லாம் அழியச் செய்தோம்