வாழ்வார்கள் சில பேர்

சாவதற்காய்ப் பிறந்து சாவதற்காய் வளர்ந்து
சாவதற்காய் வாழ்வார் பல பேர்
ஆவதற்காய் பிறந்து ஆவதற்காய் வளர்ந்து
ஆவதற்காய் வாழ்வார் சில பேர்
நோவதற்காய் பிறந்து நோவதற்காய் வளர்ந்து
நோவதற்காய் வாழ்வார்பல பேர்
நுண்ணிய அறிவாலே மனிதரை வாழ வைக்க
நோன்பென வாழ்வார்கள் சில பேர்

என்ன செய்வேன்

அன்பு செய்யப் பழகாமல் மனிதரெல்லாம்
அழுதழுது வாடுகின்ற கேடு கண்டேன்
பண்பு கொண்டு வாழாமல் பணத்திற்காக
பரிதவித்து அலைகின்ற சோகம் கண்டேன்
நண்பரென்று நல்லவரைக் கொள்ளாராகி
நாடெங்கும் புலம்பி நிற்கும் அவலம் கண்டேன்
என் செய்வேன் என்னிறையே இவரைக் கண்டு
இரக்கங்கள் கொள்வதன்றி என்ன செய்வேன்

வரமாய் வர

எல்லாப் புகழும் இறைவனுக்கே என்று
ஏற்றங்கள் சொல்லி நின்றார்
இனிய நம் தமிழிலே சொல்லியே தமிழர்கள்
எல்லோர்க்கும் மகிழ்ச்சி தந்தார்
அல்லா ரக்கா ரகுமான் ஆஸ்கரே வென்றாலும்
அடக்கத்தின் உருவம் கண்டீர்
அதனால்தான் தந்தையின் ஆசியால் வந்தது
ஆஸ்கரும் என்று சொன்னார்


ஆண்டவன் மொழி தந்தை அனைவருக்கும் நன்றி
ஆக்கிய ரகுமான் அவர்
அன்னையின் ஆசியை அன்பதன் ஆசியாய்
அனுபவித்து உணர்ந்து வென்றார்
வேண்டுவோம் ரகுமானின் வெற்றிகள் மென்மேலும்
விரிந்திட வேண்டி நிற்போம்
வெள்ளை மனத்தவர் ரகுமானின் வெற்றிகள்
விண்ணவர் வரமாய் வர

தமிழோடு வாழுகின்றேன்

எப்போதும் நல்லதே நினைப்பவர் செய்பவர்
என்றென்றும் வாழுகின்றார்
ஏய்ப்பதே தொழிலாகக் கொண்டிங்கு மகிழ்பவர்
இருக்கையில் மாளுகின்றார்
தப்பேதும் இல்லாத வாழ்க்கையை அருளினாய்
தலைவனே வணங்கி நின்றேன்
தனியனாய் மாண்டாலும் தமிழர்கள் எனக்காக
தான் அழும் வாழ்க்கை தந்தாய்


எப்போது அழைப்பாய் நீ என்பது தெரியாமல்
ஏழை நான் வாழுகின்றேன்
இருந்தாலும் அழைப்பினை எதிர்பார்த்து எதிர்பார்த்து
இன்றும் நான் ஏங்குகின்றேன்
தப்பாகிப் போன இவ்வுறவுகள் மத்தியில்
தனியாகித் தூங்குகின்றேன்
தலைவா நீ அருள்கின்ற தூக்கத்திற்காகவே
தமிழோடு வாழுகின்றேன்

போதிப்போம்

சாதிகள் சொல்லி இளையவருக்குள்
சண்டைகள் மூட்டுகின்றார்
சரித்திரம் சொல்லி பகையினை மேலும்
சதி வழி ஏற்றுகின்றார்
ஆதியில் நடந்த தவறுகள் மறந்து
அடுத்தவோர் தலைமுறையை
அனைவரும் ஒன்றென உணர்த்தியே வாழ்ந்திட
அன்பதை போதிப்போம்

உணருகின்றேன்

கற்றவர் அனைவரும் பெற்றவனாய் என்னைக்
கண்ணியப் படுத்துகின்றார்
உற்றவரோ எந்தன் உயர்வினைக் கண்டு
உள்ளுக்குள் புலம்புகின்றார்
மற்றவரோ தம் மனத்துக்குள் வியந்து
மலிந்த சொல் வீசுகின்றார்
உற்றவனே எந்தன் ஆண்டவனே இவை
உன் செயல் உணருகின்றேன்

ஏற்றங்கள் கொண்டு வாழ்வான்

அப்பனும் பிள்ளையும் உறவுகள் அனைத்துமே
ஆண்டவன் அருளுவது
அவனுக்கு மனம் இல்லை என்பதை உணர்கையில்
அழுதங்கு வாடி நிற்பார்
தப்பாகப் பிள்ளைகள் நல்லோர்க்கு வாய்த்திடும்
தலைவனின் வேலையது
தலை சாய்த்து அழுவார்கள் வருந்தியே துடிப்பார்கள்
தனைத் தானே நொந்து கொள்வார்


தான் பெற்றோம் தான் பெற்றோம் என்றங்கு ஆடுவார்
தலையிலே அடி கொடுக்க
தன்னிலை அறியாத தந்தையை மதியாத
தனயனைத் தேடி அருள்வான்
ஏன் பெற்றோம் என்றவர் ஏங்கியே துடித்திட
எப்போதும் அழுகை தருவான்
ஏகம்பன் கயிலாயன் அவன் மட்டும் மகன்களால்
ஏற்றங்கள் கொண்டு வாழ்வான்